Hafıza, beden ve hayal gücü tek bir kırmızı iplik boyunca birbirine dolanır. Yusufçuk, hem çocukluktan geriye kalan bir iz hem de bilincin yansıttığı bir biçim olarak tekrar tekrar karşımıza çıkar. Bakış içe döndükçe kontrol yavaş yavaş çözülür; beden parçalanır ve yeniden bir araya gelir. Onarım ve yeniden düzenlemenin sonsuz döngüsü içinde kaygı sessizce şekillenmeye başlar.