Bir ses, bir çocuğun ev hakkındaki okul ödevini anlatır — kokular, kahkahalar ve ışıkla dolu, aile hayatının sıcak ve canlı bir portresi. Ancak görüntüler başka bir hikâye anlatır: çatlamış duvarlar, parçalanmış pencereler ve kaosun ardından gelen sessizlik. Anlatı devam ettikçe, kelimeler ile gerçeklik arasındaki mesafe büyür. Ses konuşmaya devam ederken, ev artık onu dinlemiyorsa “ev”den geriye ne kalır?