1992 yılında kısa filmim BUNT ile Hiroşima Animasyon Festivali’ne davet edildiğimde, Paul Glabicki ile tanışma ayrıcalığına eriştim. Daha sonra onu Viyana Uygulamalı Sanatlar Üniversitesi’ne davet etme fırsatım oldu; burada Object Conversation gibi filmler için kullandığı animasyon yöntemini anlattı. Bu durum, benim için; animasyon üretimine dair klasik anlatı filmlerinden önemli ölçüde ayrışan yepyeni bir yaklaşımın kapısını araladı. Paul’ün çalışma yöntemi daha çok bir görsel sanatçınınkine benzer; zira animasyon çizimlerini -çoğunlukla hazır görsel unsurlarla birleştirerek- aynı kâğıt dizisi üzerine katman katman uygular. Film müziğini oluştururken de, çok çeşitli ses kaynaklarının akustik kolajına dayanan alışılmadık bir yöntem izlemiştir.