Bu kült filmin bende uyandırdığı hayranlığın pek çok nedeni vardı. Sadece görsel tarzı —yüksek kontrastlı siyah-beyaz görüntüleri ve sürreal ortamları— bile güçlü bir etki yaratıyordu. Bunun yanı sıra, mantıksal ve doğrusal bir hikâye anlatıcılığından tamamen kaçınarak sahneleri bütünüyle sonsuz döngülerden oluşturma şeklindeki cesur konsepti de dikkat çekiciydi. Ve son olarak; hafifçe tedirginlik veren, tekrarlayan ses döngüsüyle o dur durak bilmeyen film müziği… Tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde, beni tarifi zor bir bilinç haline; adeta bir trans veya sarhoşluk haline sürüklüyor gibiydi.

(Thomas Renoldner)