1992 Hiroşima Animasyon Festivali’nde keşfetme şansı bulduğum bu film için Schwizgebel, sahneleri bir dizi büyük boyutlu kâğıt üzerinde sarmal bir desenle kurgulama fikri gibi gerçekten dâhiyane bir konsept geliştirmişti. Bu geometrik yapıya rağmen film, resimsel bir hafiflik ve zarafet barındırıyor; kusursuz bir uyum içindeki müzikleriyle birleştiğinde, bende unutulmaz bir sinematik deneyim olarak kalıcı bir iz bıraktı.